Dla potrzeb obszerniejszych tekstów zszywano kilka kawałków pergaminu. Używano go również jako oprawy dla zwojów papirusowychS. Dahl, dz. cyt., s. 27–29..
Wytwarzaniem pergaminu zajmowali się uprzednio mnisi, z tego względu, że surowców do produkcji dostarczały im stajnie klasztorne. Jednakże z początkiem XII w. i powstawaniem ośrodków miejskich, gdzie osiadali różni rzemieślnicy, tam zaczęto przenosić produkcję pergaminu. Początkowo zakonnicy wysyłali niewyprawione skóry do miast, gdzie ich wyprawianiem zajmowali się pergaminiści (pergaminarii, pergamentarii, membranarii)W. Semkowicz, Paleografia łacińska, Kraków 2002, s. 54..
Na pergaminie najpierw pisano trzciną (calamus), a od około V stulecia – specjalnie przygotowanymi piórami ptaków, najczęściej gęsimi, kurzymi, łabędzimi lub orlimi. Również w tym stuleciu zaczęto używać nowego rodzaju atramentu – inkaustu, którego zaletą była łatwość przygotowania. Był on mieszanką kwasu garbnikowego, pochodzącego z narośli na dębach zwanych galasówkami, gumy arabskiej oraz siarczanu miedzi. Inkaust wyjątkowo dobrze spajał się z pergaminem i pozostawiał na nim trwały znak, o czym świadczą palimpsesty.