Średniowiecze Bizancjum W XI i XII wieku nastąpiła szersza recepcja Arystotelesa, wychodząca poza tematykę logiczną. Dzięki komentarzowi do Etyki nikomachejskiej Eustracjusza z Nicei rozwinęło się zainteresowanie jego filozofią praktyczną. Po upadku Konstantynopola w 1204 rozpoczął się okres kontaktów intelektualnych pomiędzy Bizancjum i łacińskim Zachodem, a jej przedmiotem były w dużej mierze pisma Arystotelesa i jego greckich komentatorów.
Arystotelizm muzułmański
thumb|250px|Arystoteles i uczeń (ok. 1220 r.) Do IX w. cały corpus aristotelicum, wraz z licznymi greckimi komentarzami został przetłumaczony na język arabski. Recepcja arystotelizmu była głęboka i wielotorowa. Arystotelizm stanowił podstawę arabskich nauk przyrodniczych, uzupełnioną następnie o pisma Galena, Hipokratesa, Euklidesa czy Ptolemeusza. Uczeni arabscy komentowali wszystkie gałęzie arystotelizmu (logikę, filozofię przyrody, metafizykę i etykę). Napisali liczne komentarze, które miały w późniejszym okresie duże znaczenie dla rozwoju arystotelizmu żydowskiego i łacińskiego.