Podobnie jak wśród myślicieli chrześcijańskich, pojawił się problem uzgodnienia treści religijnych i opartej na nich teologii (kalam) z pracami Arystotelesa i innych starożytnych autorów.
Zadanie to zostało podjęte przez autorów arabskich i perskich, z których najsłynniejsi byli Al-Farabi, Awicenna, Al-Ghazali i Awerroes.
Arystotelizm żydowski Recepcja arystotelizmu do myśli żydowskiej nastąpiła później, w większości za pośrednictwem arabskim. Najsłynniejszym komentatorem żydowskim był Mojżesz Majmonides, podejmujący problem zgodności wiary religijnej z naukami filozoficznymi. Pomimo ogromnego autorytetu, który cieszył się Majmonides, od wieku XIV narastała krytyka arystotelizmu w myśli żydowskiej.
Łaciński Zachód
thumb|250px|Platon, Seneka, Arystoteles: trzech najważniejszych filozofów starożytnych w średniowieczu (iluminacja manuskryptu z ok. 1325-1335). Pisma Arystotelesa i jego starożytnych komentatorów stały się dostępne dla łacińskiego Zachodu w kilku fazach: dwie nastąpiły w średniowieczu, a kolejna w renesansie.
Tłumaczenie na łacinę jego pism logicznych w V w.n.e. przez Boecjusza jest jedną z umownych dat początku łacińskiej filozofii średniowiecznej.