teksty ezoteryczne) wskutek zbiegu okoliczności, zostały wywiezione poza szkołę i przez kolejne dwa stulecia (przez całą epokę hellenistyczną) były niedostępne uczniom Liceum, tematyka ta uległa wśród nich zapomnieniu, a sama szkoła podupadła.
Odnowienie arystotelizmu wiązało się z ponownym odkryciem pism ezoterycznych, uporządkowaniem ich i publikacją przez Andronikosa z Rodos . To ta edycja ustaliła znany do dziś porządek i podział Corpus Aristotelicum.
Zainteresowanie pismami Arystotelesa powróciło po raz kolejny w późnej starożytności. Komentarz i interpretacja Aleksandra z Afrodyzji wyznaczyła na kolejne stulecia kształt arystotelizmu w Bizancjum. Arystoteles wraz z Platonem byli uznawani za głównych filozofów pogańskich, przeciwstawianych myślicielom chrześcijańskim. Recepcja Arystotelesa dotyczyła przede wszystkim jego pism logicznych.
W VI w. Boecjusz przetłumaczył Organon na łacinę. Dzieło to stało się jednym z najważniejszych tekstów filozoficznych średniowiecza. Wraz kolejnymi pracami Arystotelesa, przekazanymi poprzez uczonych żydowskich, muzułmańskich i bizantyńskich, schrystianizowany arystotelizm stał się podstawą filozofii średniowiecznej