Szczególne znaczenie w historii gatunku miały ostatnie symfonie Mozarta, zwłaszcza Symfonia g-moll, Symfonia Es-dur oraz Symfonia C-dur „Jowiszowa”, wskazywane jako jedne z najważniejszych osiągnięć klasycznej symfoniki. U Mozarta symfonia zachowała przejrzystość klasycznej formy, a zarazem osiągnęła wysoki stopień indywidualizacji tematycznej i dramatycznej.

Twórczość Beethovena wyznaczyła punkt zwrotny w dziejach symfonii. Kompozytor rozbudował formę, powiększył aparat wykonawczy, pogłębił ekspresję i nadał symfonii wymiar dramatyczny. Od III Symfonii „Eroiki” symfonia zaczęła przekraczać wcześniejszy model klasyczny, stając się nośnikiem wielkich napięć ideowych i emocjonalnych. W IX Symfonii Beethoven wprowadził do finału chór, otwierając drogę do symfonii wokalno-instrumentalnej.

W Polsce symfonie klasyczne komponowali m.in. Jakub Gołąbek, Wojciech Dankowski, Jan Wański, Jan Dawid Holland, Karol Kurpiński, Franciszek Ścigalski, Antoni Milwid oraz Ignacy Feliks Dobrzyński.