Pius X, który od 1911 wzmocnił swoje poparcie dla integrystycznej inicjatywy tropienia modernizmu w Kościele przez Sodalitium Pianum, odwołał Brandiego podczas jego choroby w 1913, zastępując go związanym z integrystami . Do antyintegrystycznej linii redakcyjnej Brandiego powrócił w 1915, za pontyfikatu Benedykta XV, nowy redaktor naczelny .
W ocenie związanego z pismem historyka „La Civiltà Cattolica” przeszła na początku XX w. z pozycji nieprzejednanych na kompromisowe w stosunku do liberalizmu i świeckiego państwa. Prowadzących pismo jezuitów za tendencję środkową w łonie katolicyzmu międzywojennego pomiędzy lewicowym modernizmem a skrajnie prawicowym integryzmem uznawał w swoich Pismach więziennych (1926–1937) Antonio Gramsci.
Po potępieniu w 1926 Akcji Francuskiej przez Piusa XI w latach 1927–1928 toczył się otwarty konflikt między broniącą pozycji antyjudaistycznych i politycznie opowiadającą się za chrześcijańską demokracją „La Civiltà Cattolica” a organem skupionych wokół Benigniego integrystów „Fede e Ragione”, stojących na gruncie narodowego antysemityzmu i faszystowskiej partii katolickiej. W styczniu 1927 Benigni rozpowszechnił przy wsparciu rządowych kół faszystowskich pamflet zarzucający „La Civiltà Cattolica” antyfaszystowski i antywłoski internacjonalizm.