Produkowano tylko wersję siedmiomiejscową, z odchylanymi siedzeniami po bokach w przedziale bagażowym. Ładowność wynosiła 600 kg przy dwóch osobach. Według wymagań wojska, samochód miał otwarte nadwozie z brezentowym rozpinanym dachem i przednią szybę składaną na maskę dla umożliwienia transportu lotniczego. Dla ułatwienia wymiany części, przednie i tylne drzwi były jednakowe. W ZSRR powstawały niefabryczne wersje z nadwoziem zamkniętym, np. dla milicji. W Polsce Wojskowe Zakłady Motoryzacyjne nr 4 z Wrocławia zbudowały niewielką liczbę sanitarek dla dwóch rannych z zamkniętym przedłużonym z tyłu i podwyższonym nadwoziem.
Po rozpadzie ZSRR i wprowadzeniu gospodarki wolnorynkowej zamówienia wojskowe się zmniejszyły i podstawowym modelem stał się cywilny UAZ-31512, sprzedawany obecnie także na rynek cywilny. Zakłady UAZ próbowały też uatrakcyjniać ofertę, wprowadzając w 1995 roku bardziej praktyczny model z nadwoziem zamkniętym UAZ-31514. Po dalszych ograniczonych modernizacjach, przy zachowaniu zasadniczej konstrukcji i stylistyki, samochód w 2003 roku otrzymał nazwę UAZ Hunter. W 2010 roku UAZ ogłosił o wznowieniu produkcji oryginalnego spartańskiego modelu terenowego na bazie UAZ Hunter, m.in.