Oznaczenie zmodernizowanego modelu zmieniono wówczas na UAZ-3151, a uproszczonego modelu cywilnego na UAZ-31512 (zgodnie z systemem obowiązującym od 1966 roku dla nowych konstrukcji).
Modernizacjami pierwotnego modelu były też systematycznie modernizowane gaźniki od K126g do K151, serwo – wspomaganie hamulców, hamulce tarczowe, nowy okrągły kolektor ssący oraz wydajniejsza nagrzewnica.
Dopiero po wprowadzeniu gospodarki wolnorynkowej w 1995 roku pojawiła się fabryczna wersja ze sztywnym dachem UAZ-31514, a także wersja z przednim zawieszeniem na sprężynach śrubowych UAZ-31512-10.
Eksploatacja Podstawowym użytkownikiem samochodów UZA-469 i modeli zmodernizowanych (utożsamianych w praktyce z oznaczeniem UAZ-469) była armia, służby i państwowa gospodarka ZSRR. Bazowy model UAZ-469 bez litery, o polepszonych właściwościach terenowych, był przeznaczony specjalnie dla wojska, stając się podstawowym samochodem terenowym Armii Radzieckiej. Uproszczony model „cywilny” UAZ-469B przeznaczony był w założeniu dla innych służb mundurowych, przede wszystkim milicji, oraz gospodarki narodowej ZSRR, w tym rolnictwa (kołchozy, sowchozy), budownictwa i różnych służb i organizacji. Za czasów ZSRR samochody te nie były sprzedawane jako nowe osobom prywatnym, jedynie mogły być przez nie nabywane po zużyciu i wycofaniu z jednostek państwowych.