II Rzeczpospolita W odrodzonej Polsce, w grudniu 1918 r. został profesorem Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (SGGW), a w latach 1925 – 1926 był rektorem uczelni. Równocześnie od 1922 był docentem Politechniki Warszawskiej, gdzie wykładał politykę agrarną.
19 grudnia 1923 r. został ministrem reform rolnych w rządzie Władysława Grabskiego. Ludkiewicza uważano za człowieka, popieranego przez Polskie Stronnictwo Ludowe "Piast". Po objęciu urzędu, przystąpił do pracy nad wcieleniem ustawy o scalaniu gruntów, którą przygotował jego poprzednik Stanisław Osiecki. Ponadto Ludkiewicz przeorganizował uprawnienia PBR, aby bank popierał i wykonywał prace przeorganizujące strukturę agrarną. Nowy statut ogłoszono 14 czerwca 1924 r.
W tym samym czasie przygotował i wniósł pod obrady sejmu własny projekt reformy rolnej, jako nowelizacja poprzedniego projektu z 23 sierpnia 1923 r. Nowa wersja zakładała zmiany w sposobie tworzenia zapasu ziemi, zawarto kwestie odszkodowań i pomocy kredytowej dla parcelantów, zmniejszono normy władania ziemią: na wschodzie kraju z 400 ha na 250 ha, a na pozostałym terytorium kraju do 180 ha. Dalsze założenia pozostawiły roczny, dwutysięczny kontyngent parcelacyjny, a nowo powstające gospodarstwa miały być mniejsze i obejmować 25 ha na wschodzie i zachodzie oraz 15 ha na południu i w centrum kraju.