Projekt reformy nie uzyskał akceptacji sejmowej Komisji Reform Rolnych oraz został skrytykowany przed środowisko chłopskie. Doprowadziło to do dymisji Ludkiewicza.
Po zakończeniu działalności w rządzie, w roku akademickim 1924/1925 pełnił funkcję rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.
W 1936 zorganizował Ligę Odrodzenia Gospodarczego Polski i został jej honorowym prezesem.
Okupacja niemiecka Po wybuchu II wojny światowej współpracował z rektorem SGGW Janem Miklaszewskim w organizowaniu przez uczelnię tajnego nauczania. Ale z powodów zdrowotnych – latem 1940 – zrezygnował z tej działalności.
Zmarł 18 lipca 1942 roku. Spoczął na cmentarzu parafialnym w Piasecznie (kwatera 6, rząd 1, miejsce 33).
Życie prywatne Jego żoną była z Ksawera Bochwic, prawnuczka Floriana Bochwica, z którą miał dwoje dzieci: Jerzego (ur. 1921) i Ewę (ur. 1923). Jego braćmi byli Seweryn Ludkiewicz oraz Adam Ludkiewicz.
W 1948 r. jego dzieci zostały aresztowane przez UB i skazane w związku ze sprawą pilota Władysława Śliwińskiego, który był ich znajomym. Ewa Ludkiewicz swoje wspomnienia z tego okresu wydała pod tytułem "Siedem lat w więzieniu".
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (30 kwietnia 1927)M.P. z 1927 r. nr 100, poz.