Historia Epoka kolonialna mały|Akwinta z 1801 przedstawiająca atak maronów na posiadłość Dromilly na Jamajce podczas drugiej wojny marońskiej w latach 1795–1796. Niewolnicy w Nowym Świecie stawiali opór na różne sposoby. Dla właścicieli niewolników najbardziej dotkliwe były ucieczki, w wyniku których zaczęły powstawać funkcjonujące poza granicami plantacji, autonomiczne społeczności byłych niewolników, tj. Maronów. Zjawisko to miało swój początek na Hispanioli (obecnie wyspa Haiti), gdzie powstawały pierwsze europejskie osady w Nowym Świecie. Już w 1503 roku, w dwa lata po rozpoczęciu handlu niewolnikami na Karaibach, problem zbiegów stał się tak duży, że gubernator wyspy nalegał na hiszpańską koronę, aby zawiesiła handel niewolnikami – co na krótko uczyniono. Pierwsze powstanie niewolników na Hispanioli wybuchło 26 grudnia 1522 r., na plantacjach cukru należących do admirała Diego Kolumba, i zostało przez niego brutalnie stłumione. Z kolei pierwszym długotrwałym przypadkiem oporu Maronów była zapoczątkowana w 1532 r. antyhiszpańska rebelia na Hispanioli, trwająca przez około 15 lat. Na jej czele stał Sebastián Lemba.