Dżungle baseny Morza Karaibskiego oferowały zbiegłym niewolnikom pożywienie, schronienie i izolację. Maroni utrzymywali się z uprawy warzyw i polowań. Ich przetrwanie zależało od ich kultury i umiejętności wojennych, stosowania taktyk partyzanckich i ufortyfikowanych siedzib, pełnych pułapek i zasadzek. Niektórzy określali opuszczenie społeczności jako dezercję i dlatego karali je śmiercią. Szczególnie na początku, nie mając żadnego innego zaplecza, napadali na plantacje. Podczas tych ataków Maroni palili plony, kradli bydło i narzędzia, zabijali właścicieli niewolników i uwalniali innych niewolników, aby przyłączyli się do ich społeczności. Poszczególne grupy Maronów często sprzymierzały się z miejscowymi plemionami tubylczymi i czasami asymilowały się z tymi populacjami. Maroni odegrali ważną rolę w historii Brazylii, Surinamu, Portoryko, Haiti, Dominikany, Kuby i Jamajki.
Grupy kulturowe Maronów są bardzo zróżnicowane, ze względu na różnice w historii, geografii, pochodzenia afrykańskiego i zastanej kulturze rdzennej ludności półkuli zachodniej.