Przegląda się pod mikroskopem, zakwalifikowane do pomiaru próbki wygrzewa się w piecu próżniowym, tak by pozbyć się gazów osiadłych na powierzchni próbki.
Właściwy pomiar rozpoczyna się od stopienia próbki w piecu próżniowym, gazy ulatniające się z próbki zbierane na węglu aktywowanym chłodzonym ciekłym azotem. W tej temperaturze argon osiada na węglu. Do pieca wpuszcza się dokładnie określoną ilość argonu-38. Ten krótkożyjący izotop argonu niewystępujący w przyrodzie umożliwia skalibrowanie pomiaru. Zebrane na węglu gazy są odparowywane i oczyszczane, a pozostający argon jest kierowany do spektrometru mas, w którym oznaczane są ilości izotopów argonu: 36Ar, 38Ar i 40Ar.
Jeśli próbka nie została zanieczyszczona argonem atmosferycznym, to nie powinno być w niej 36Ar. Ilość 36Ar decyduje o odrzuceniu próbki albo wykonaniu korekcji powietrznej, zmniejszając ilość 38Ar i 40Ar w proporcjonalnie do 36Ar i składu izotopowego argonu atmosferycznego.