Dodatkowo są one często przykryte przez porównywalne skały wulkaniczne, a więc daty takich dwóch warstw geologicznych wyznaczają granice chronologiczne dla zawartego między nimi złoża archeologicznego.
Przebieg pomiaru Pierwotnie określano ilość argonu przez odparowanie go z próbki do próżni, a następnie pomiar ilości argonu próżniomierzem. Ilość potasu określano oddzielnie z oddzielnej próbki. Technika ta wnosiła ograniczenie na minimalną zawartość argonu w próbce oraz rodziło niepewność pomiaru wynikającą z nierównomiernego rozłożenia pierwotnego potasu w skale.
Techniki przygotowania próbki oraz pomiar ilości pierwiastków ulegał rozwojowi. Po rozpowszechnieniu się spektrometrów masy zastosowano je do pomiaru ilości poszczególnych izotopów.
Do pomiaru wybierane jest kilka próbek ze złoża, zwraca się uwagę, by zawierała ona minerały typowe dla danego złoża przydatne do badania, oraz by w pobliżu próbki nie było spękań i zwietrzeń skały. Próbki są oznaczane, rejestrowane, określa się ich położenie w złożu. Przeznaczone do badań próbki kruszy się w czystym sprzęcie, wybiera się określone minerały, następnie czyści i suszy.