W związku ze zmianą funkcji zakładu, konieczne było zaktualizowanie jego statutu. Po długich obradach, 27 maja 1907 ukończono nową wersję, a 24 czerwca została ona zatwierdzona przez władze rejencji. Postawiła ona za cel instytucji utrzymanie i zapewnienie opieki osobom pochodzenia żydowskiego, które przez wiek lub stan zdrowia potrzebują pomocy oraz stworzenie miejsca do studiowania tory i oprawiania codziennych nabożeństw. Ustalono również, że co roku w trakcie nabożeństwa 15 szwat odmawiana będzie modlitwa ku czci fundatora. Do przytułku przyjmowano mieszkańców Wielkopolski, niezależnie od stanu majątkowego, których stan nie zagrażał innym pacjentom. Zarząd zobowiązany był przygotować ulgi, a w niektórych przypadkach nie pobierać żadnej opłaty za pobyt. W gestii mieszkańców było bezwzględne przestrzeganie żydowskiego prawa religijnego i prowadzenie skromnego trybu życia. Zakładem kierował 10-osobowy zarząd, w skład którego mieli wchodzić: jeden z asesorów rabinatu, jeden przedstawiciel miejscowej rodziny fundatora (o ile posiadał wymagane predyspozycje) oraz dwie osoby biorące od co najmniej roku udział w odprawianych w zakładzie nabożeństwach (od jednej z nich wymagano znajomości Talmudu), którym powierzono opiekę nad domem nauki.