Pierwszym przewodniczącym zarządu został Bertold Hamburger, jego zastępcą Moritz Aschheim, a kasjerem Hermann Wollheim.
3 lutego 1936 roku Ministerstwo Opieki Społecznej zatwierdziło nowy statut zakładu. W ostatnich latach swego życia, w budynku schroniska mieszkał rabin gminy ortodoksyjnej Dawid Szyje Sender. Ostatnich pacjentów przytułku wywieziono zimą 1939/40 do Generalnego Gubernatorstwa. Po wojnie budynek przekształcono w kamienicę mieszkalną i pomieszczenia biurowe, zlikwidowano murek otaczający parcelę i zamurowano, widoczne do dziś, arkady babińca. W 1971 roku przeprowadzono remont i otynkowano elewacje. W 1997 pomalowano je ponownie, przy okazji oczyszczając ich ceglane i kamienne fragmenty oraz wymieniając okna.
Architektura Czteropiętrowy budynek w kształcie litery L, otaczający niewielki, ogrodzony płotem od strony ulicy Żydowskiej, placyk podzielono na 36 jedno- dwu- i trzyosobowych pokoi dla mieszkańców (łącznie 50 łóżek), dwa pokoje rezerwowe, pomieszczenia gospodarcze oraz mieszkania służbowe dla inspektora i kantora. Na skrzyżowaniu skrzydeł budynku zlokalizowano główną klatkę schodową oraz poczekalnię na każdym piętrze, a na obu końcach korytarzy po jednej, mniejszej klatce. Ponadto w budynku funkcjonowała elektryczna winda osobowa. Do sali modlitewnej prowadziło przejście od wejścia głównego.