Podczas I wojny światowej zaangażował się w prace Stronnictwa Narodowo-Radykalnego opowiadającego się za sojuszem z Austro-Węgrami i wyraźnie antyrosyjskiego. W 1915 r. został komisarzem Straży Obywatelskiej oraz zaangażował się w powstanie Politechniki Warszawskiej jako członek grupy mechaniczno-elektrotechnicznej komisji politechnicznej Towarzystwa Kursów Naukowych. Od 27 stycznia 1917 r., po połączeniu się SNR ze Stronnictwem Pracy Narodowej i Polskim Zjednoczeniem Postępowym, znalazł się w Zjednoczeniu Stronnictw Demokratycznych. Był pracownikiem Komisji Odbudowy Kraju i Racjonalnego Budownictwa Tymczasowej Rady Stanu.

II Rzeczpospolita Po odzyskaniu niepodległości 11 listopada 1918 r. został mianowany dyrektorem Tramwajów Miejskich w Warszawie. Na tym stanowisku dokonał rozbudowy sieci tramwajowej stolicy oraz prowadził działalność kulturalno-oświatową wśród podległych sobie pracowników. W 1919 r. uczestniczył w założycielskim zjeździe Stowarzyszenia Elektryków Polskich, na którym reprezentował magistrat m.st. Warszawy. Następnie został członkiem komisji rewizyjnej Koła Warszawskiego SEP. Podczas wojny polsko-bolszewickiej zgłosił się na ochotnika do wojsk łączności, ale nie został powołany.