W latach 1907–1914 był członkiem Zarządu Koła Elektrotechników przy Stowarzyszeniu Techników w Warszawie powstałym w miejsce Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. Z ramienia tej organizacji wziął udział w 1912 r. w VI Zjeździe Techników Polskich w Krakowie z funkcją wiceprezesa obrad II sesji Zjazdu Elektrotechników. W tym samym roku został członkiem Komisji Elektryfikacyjnej z zadaniem przygotowania i budowy elektrowni samorządowych. Po czterech latach komisja ustaliła ówczesny stan elektrowni i sformułowała plany elektryfikacji Polski. Działalność w kierunku przygotowywania opracowań na przyszłość na tematy techniczne kontynuował także w grupie, która zajmowała się materiałami na temat przemysłu elektrotechnicznego wraz z wykazem elektrotechników (1915 r.). Dwa lata później współorganizował (zainicjował i przewodniczył komitetowi organizacyjnemu) Nadzwyczajny VII Zjazd Techników Polskich w Warszawie, na którym wygłosił odczyt pt. Współczesne metody elektryfikacji kraju, po którym zapadła decyzja o utworzeniu Krajowego Urzędu Elektryfikacyjnego. W 1914 r. uczestniczył w pracach Komisji Słownictwa.