znaki łacińskie metodą Hepburna), czyli zapis alfabetem łacińskim, aby m.in. móc posługiwać się słownikami. Pewna grupa słów, jak skróty obcojęzyczne (np. NATO, ASEAN), jest zwykle pisana w rōmaji; kunrei-shiki rōmaji, pod kątem różnic w stosunku do transkrypcji Hepburna.
Jako przykład jednoczesnego występowania różnych rodzajów pisma, nie tylko w całym zdaniu, ale w jednym słowie, może służyć 消しゴム keshi-gomu czyli „gumka do ścierania”: 消 → kanji oznaczający „wymazywanie”, „usuwanie”; し → końcówka gramatyczna napisana hiraganą; ゴム → obce słowo „guma” zapisane katakaną.
Kanji O ile nauka kany jest stosunkowo prosta, choćby z materiałów ogólnie dostępnych w Internecie (np. na polskich Wikibooks), o tyle nauka kanji wymaga więcej czasu i pracy.
Cechy znaków Jedną z najważniejszych cech znaków jest ich zdolność do przekazywania znaczenia. Jest to temat licznych prac prezentujących sprzeczne teorie. Niektórzy uważają, że znaki te zostały opisane jako logograficzne (symbole dla słów), ideograficzne (symbole idei) i morfograficzne (symbole dla morfemów).