Obecnie zapis poziomy (yokogaki) biegnie od lewej do prawej i jest stosowany na równi z pismem pionowym. Zapis poziomy pojawił się pod koniec XIX wieku, w okresie Meiji, początkowo na potrzeby japońskich słowników języków europejskich. Duży wpływ miał na to język angielski oraz technika komputerowa, preferująca zapis tekstu poziomy od lewej do prawej. Zapis taki jest też wygodniejszy w tekstach naukowych i zawierających słowa z języków obcych.
Pismo japońskie thumb|150px|Znak kanji „harmonia” thumb|150px|Ryakuji, skrócone kanji thumb|150px|Sylaba „a” zapisana hiraganą thumb|150px|Sylaba „a” zapisana katakaną thumb|150px|Przykład zastosowania okurigany thumb|150px|Przykład użycia furigany thumb|150px|Plakat turystyczny z lat 30. XX w., napis u góry biegnący od prawej do lewej: Aki no Nagoya („Jesienna Nagoja”) Aby czytać współczesne teksty i pisać po japońsku, powinno się znać: około 2000 kanji, a dokładnie 2136 wymienionych w oficjalnej liście znaków współczesnego języka japońskiego (Jōyō kanji-hyō). Znaki te są używane w ogólnym życiu społecznym, m.in. w aktach prawnych, przepisach, regulacjach, tekstach publikowanych, gazetach, magazynach, środkach masowego przekazu; dwa sylabariusze kana, czyli hiraganę i katakanę; transkrypcję Hepburna (Hebon-shiki rōmaji, dosł.