Zagadnienie jest kontrowersyjne, ale przyjmuje się, że niezależnie od tego, jakie jednostki językowe odpowiadają znakom, ich zasadniczą naturą jest przekazywanie zarówno znaczenia, jak i dźwięku: każdy kanji ma formę, dźwięk i znaczenie; jedną z cech kanji jest ich zdolność do przekazywania znaczenia; można je łączyć ze sobą, tworząc złożone wyrazy; kanji zapewnia wizualny link, który wykracza poza ich różne wymowy; słowa złożone są często semantycznie przejrzyste, to znaczy, że ich znaczenie wynika w sposób mniej lub bardziej oczywisty z ich składników, ponieważ każda postać ma odrębną formę (i znaczenie); kanji ułatwiają odróżnianie homofonówJęzyk japoński jest homofoniczny. Identycznie brzmiące słowa lub złożenia mogą mieć kilka lub kilkanaście znaczeń i odmiennie być zapisywane..
W podręcznikach i materiałach dla dzieci japońskich używa się zazwyczaj hiragany, stopniowo wprowadzając kanji. W tekstach służących m.in. do nauki japońskiego dla cudzoziemców obok znaków kanji lub ponad nimi umieszcza się ich fonetyczny zapis hiraganą, katakaną lub alfabetem łacińskim. Zapis ten nazywa się wówczas furiganą.