山脈 sanmyaku, „łańcuch górski”), opartemu na starej chińskiej wymowie (współczesny chiński, to shān).
W wyniku tego większość chińskich znaków można odczytać po japońsku (czytanie kun’yomi 訓読み) i po sinojapońsku (czytanie pochodzące z chińskiego on’yomi 音読み). Np. znak 車 kuruma, czyli „powóz”, ma również czytanie sinojapońskie: sha, np. w wyrazach-złożeniach: basha 馬車 „powóz konny” , jitensha 自転車 „rower” czy jidōsha 自動車 „samochód”. Niektóre znaki mają po kilka, a nawet kilkanaście czytań, co wynika z faktu, że z jednej strony znakom chińskim przypisano kilka wyrazów japońskich, z drugiej zaś – wyrazy chińskie zapożyczano w różnych okresach i z różnych obszarów Chin (np. znak 外 ma czytania sinojapońskie: gai, ge oraz czytania japońskie: soto, hoka, hazusu, hazureru).
Kierunek pisma Tekst japoński był tradycyjnie i jest nadal zapisywany pionowo (tategaki) np. w książkach, gazetach, komiksach. Znaki zapisywane są w kolumnach, od góry do dołu, a kolumny następują w kolejności od prawej do lewej. Historycznie zapis poziomy stosowany był jedynie w razie konieczności zmieszczenia napisu na poziomym i niskim miejscu, wówczas znaki zapisywane były również od prawej do lewej (np. nazwy świątyń buddyjskich, umieszczane na bramach wejściowych). Zapis poziomy od prawej do lewej zaniknął po II wojnie światowej.