334.. Po wojnie Ludwig Erhard zaoferował swoje usługi jako doradca ekonomiczny dla amerykańskich sił okupacyjnych. Już we wrześniu 1945 wybrano go na ministra gospodarki w bawarskim rządzie pod przewodnictwem socjaldemokraty . W 1947 r. został profesorem honorowym na Uniwersytecie w Monachium. W 1948 r. amerykańskie władze okupacyjne powołały go na stanowisko dyrektora Rady Gospodarczej Bizonii.
W 1949 roku uzyskał mandat deputowanego do Bundestagu z list CDU. Został ministrem gospodarki w pierwszym rządzie Konrada Adenauera. Stanowisko utrzymywał do 1963 r. Jest uważany przez wielu za jednego z ojców niemieckiego „cudu gospodarczego” (niem. Wirtschaftswunder). W 1959 r. Adenauer wysunął jego kandydaturę na stanowisko prezydenta federalnego jednak Erhard odrzucił propozycję.
Po ustąpieniu Adenauera w 1963 r. został drugim kanclerzem federalnym. Po zwycięskich dla CDU wyborach w 1965 r. ponownie stanął na czele rządu federalnego. Ustąpił ze stanowiska rok później. Lecz zanim to się stało, wystosował 25 marca 1966 notę pokojową. Deklarował w niej gotowość RFN do poprawy stosunków z państwami Układu Warszawskiego. Jego następcą został partyjny kolega – Kurt Georg Kiesinger.