Budynek, znany jako „Kałamarz”, był częścią dawnego zespołu dworskiego, który służył jako rezydencja właścicieli miasta. Został wzniesiony w latach 1782-1786, pierwotnie jako Oficyna Dworska, a następnie Dwór i do dziś zachował oryginalne cechy budownictwa oświeceniowego, w tym unikalną polichromię z XVIII i XIX wieku. W II poł. XIX wieku, z powodu złego stanu pobliskiego Dworu Ossolińskich, rodzina Loewenfeldów (ostatni właściciele dóbr chrzanowskich) przekształciła budynek w swoją chrzanowską rezydencję i zamieszkiwali go aż do wybuchu II wojny światowej. W latach 60. XX wieku „Kałamarz” przeszedł gruntowną adaptację, stając się siedzibą Muzeum w Chrzanowie, a w 1969 roku budynek został wpisany do Rejestru Zabytków. Budynek wyróżnia się solidną konstrukcją z miejscowego kamienia, a jego architektura łączy klasyczne formy z pierwotnymi elementami dawnej oranżerii i tarasu. W latach 70. XX wieku dobudówka z XIX wieku, pierwotnie mieszcząca kuchnię, została podwyższona o piętro, co pozwoliło na pełniejsze wykorzystanie przestrzeni na powierzchnie ekspozycyjneWUOZ, Karta biała, https://zabytek.pl/pl/obiekty/chrzanow-budynek-muzeum/dokumenty/PL.1.9.ZIPOZ.NID_N_12_EN.437428/1.