Nawiązał dobre stosunki z powojennymi brytyjskimi władzami wojskowymi. Wykorzystywał je do zneutralizowania rady robotniczej i żołnierskiej, która stała się alternatywnym ośrodkiem władzy dla lewej strony.
W połowie października 1923 roku kanclerz Gustav Stresemann ogłosił, że nowa waluta nie będzie wprowadzana do obiegu w Nadrenii. Pod koniec października 1923 roku Adenauer podjął rozmowy z francuskim wysokim komisarzem na temat utworzenia Republiki Nadreńskiej. Nowe państwo miało być powiązane z Francją unią gospodarczą. Jednak kanclerz zdołał samodzielnie doprowadzić do zakończenia kryzysu.
Kolonia, tak jak inne miasta i gminy Nadrenii, należała wtedy do kraju związkowego Prusy, tzw. Prowincji Nadreńskiej Prusy. W latach 1921–1933 Adenauer był prezydentem Pruskiej Rady Stanu. Stanowisko wymagało od niego częstych kontaktów z władzami centralnymi Republiki Weimarskiej.
W 1921 roku został zasugerowany jako potencjalny kandydat na kanclerza. Jednak jego naleganie na rząd większościowy uniemożliwiło to. W 1926 roku partia Centrum zaproponowała Adenauerowi objęcie urzędu kanclerza. Poczatkowo był on zainteresowany tą propozycją. Jednak Niemiecka Partia Ludowa postawiła warunek, by Gustav Stresemann pozostał na stanowisku ministra spraw zagranicznych.