sinojapońskie shō, mało, niewiele) służy razem z odpowiednią końcówką kany do zapisu rdzennie japońskich słów: 少し (sukoshi – trochę, przez moment) oraz 少ない (sukunai – w ograniczonej ilości, za mało, rzadko). Jeśli znak 少 zestawimy ze znakiem 女 (onna, sinojap. jo, „kobieta”), to powstanie słowo-złożenie 少女 o czytaniu sinojapońskim shōjo, co znaczy „młoda dziewczyna”, „panienka”.
Występuje często sytuacja, gdy jakieś pojęcie można opisać różnymi słowami, jednym o etymologii japońskiej, innym zapożyczonym z chińskiego. W takiej sytuacji to drugie dla Japończyków ma zwykle brzmienie bardziej „intelektualne” – podobnie jak w kulturze europejskiej słowa zapożyczone np. z łaciny.
Należy tu jeszcze wyjaśnić stopień powiązania odczytów on- z językiem chińskim. Ponieważ język ten ma całkowicie różną od japońskiego, skomplikowaną fonologię i jest językiem tonalnym, to odczyt on- jest tylko pewnym przybliżeniem dźwięku języka chińskiego. Japoński system dźwiękowy jest bardzo prosty, dlatego Japończycy mają problemy z wymawianiem słów z większości języków obcych – szczególne problemy sprawiają im zbitki spółgłoskowe. Liczne w japońskim zapożyczenia (gairaigo) z angielskiego i w mniejszym stopniu z innych języków są dlatego bardzo zniekształcone w stosunku do oryginału.