znaki pochodne (転注文字 tenchū moji) – mają znaczenie rozszerzone, pochodne lub symboliczne, np. znak 令 rei rozszerzył swoje pierwotne znaczenie „polecenia” „rozkazu” na osobę, która dysponuje, poleca, wydaje rozkazy;
zapożyczenia fonetyczne (仮借文字 kasha moji) – zapożyczone do reprezentowania słów fonetycznie bez bezpośredniego związku z ich pierwotnym znaczeniem lub znaków używanych błędnie np.: znak 豆 tō obecnej fasoli pierwotnie określał starożytne naczynie ofiarne.
Czytanie kanji Większość kanji czyta się na dwa sposoby: kun’yomi (訓読み) (czytanie rdzennie japońskie); on’yomi (音読み) (czytanie sinojapońskie).
Nie oznacza to, że każdy znak ma tylko dwa czytania. Przykładowo, znak 行 (m.in. znaczy: „iść”, „zmierzać ku”, „udawać się do”, „odbywać się”) ma następujące czytania: trzy czytania on’yomi (kō, gyō, an) i osiem czytań kun’yomi (i.ku, yu.ku, -yu.ki, -yuki, -i.ki, -iki, okonau.u, oko.nau → przed kropką czytanie samego znaku, po kropce okurigana dopisana kaną), nie licząc czytań imion i nazw (znaki używane w imionach i nazewnictwie buddyjskim mają odrębne czytania). Wynika to z tego, że słowa i znaki napływały z Chin do Japonii w różnych okresach i w różnym czasie.