Znak 𐊒 z kolei oddawany był najczęściej przez υ (ypsilon), choć niekiedy też przez ο (omikron), prawdopodobnie więc oznaczał samogłoskę /ʊ/. 𐊙 (ã) reprezentuje nosowy odpowiednik 𐊀, a znak 𐊚 (ẽ) nosowy odpowiednik 𐊁. System samogłoskowy prezentuje się następująco: none|thumb|300x231px|Samogłoski języka licyjskiego
Spółgłoski
Zarówno para 𐊎 (m) i 𐊐 (m̃), jak i para 𐊏 (n) i 𐊑 (ñ) stanowiły swoje alofony. Dodatkowe względem alfabetu greckiego znaki m̃ i ñ mogły reprezentować spółgłoski sylabotwórcze (/m̩/ i /n̩/), np. sñta („dziesięć”) = /sn̩tɑ/ lub /səntɑ/ z krótką wspierającą samogłoską anaptyktycznąSzerzej o wymowie samogłosek i spółgłosek nosowych: Alwin Kloekhorst, Studies in Lycian and Carian Phonology and Morphology, „Kadmos”, 47, 2009, s. 121–123.. Sonoranty 𐊍 (/l/) i 𐊕 (/r/) nie sprawiają problemów interpretacyjnych. 𐊊 (y) i 𐊇 (w) zawsze występują w pozycji interwokalicznej (międzysamogłoskowej), muszą więc reprezentować półsamogłoskowe fonemy /j/ i /w/. W zakresie spółgłosek zwarto-wybuchowych przejrzysta jest interpretacja znaków 𐊓 (p), 𐊗 (t) oraz 𐊜 (χ) jako głosek /p/, /t/ oraz /k/, choć mogły mieć też one swoje dźwięczne odpowiedniki. Niejasny jest sposób, w jaki należałoby wymawiać znak 𐊘 (τ) – propozycja Craiga Melcherta, by czytać go jako /tw/ jest raczej niepewna.