Grafemowi 𐊌 odpowiada najpewniej spółgłoska labiowelarna /kw/. Ostatnia spółgłoska zwarto-wybuchowa denotowana przez znak 𐊋, korespondując z greckimi literami θ oraz σ, a także z perskim ç, jest być może głoską twardopodniebienną /c/. Zarówno 𐊌 jak i 𐊋 mogły mieć swoje dźwięczne odpowiedniki. Grafemowi 𐊈 (z) odpowiadają w grece litery ζ (dzeta), σ (sigma) oraz θ (theta), prawdopodobnie więc denotuje on afrykatę /ts/. Znaki 𐊖 (s) i 𐊛 (h) odpowiadają spółgłoskom szczelinowym /s/ i /h/. Kolejne trzy spółgłoski szczelinowe /β/, /ð/, /ɣ/ zapisywane były odpowiednio znakami 𐊂, 𐊅 i 𐊄, które mogły też mieć swoje bezdźwięczne alofony. Problematyczny – bo słabo poświadczony – jest znak 𐊃. Kloekhorst zwraca uwagę na lukę w systemie spółgłoskowym w postaci braku korespondującej frykatywy dla fonemu /c/Brak jest też spółgłoski szczelinowej, która korespondowałaby z labiowelarną /kw/. Ta jednak na gruncie fonologii historyczno-porównawczej wydaje się nieprawdopodobna (Alwin Kloekhorst, Studies in Lycian and Carian Phonology and Morphology, “Kadmos”, 47, 2009, s. 126)., przypuszczając iż denotowaną głoską jest /ç/. Najwięcej jednak kłopotów sprawia znak 𐊔, który transkrybowany był na różne sposoby – jako „he” (miałby mieć wartość sylabiczną)), „gh” lub „ghe” czy nawet jako szwa.