Dwie inskrypcje ze zbioru Neumanna, N 300a i N 300b, odnalezione na Rodos, datowane są nawet na połowę VII w. p.n.e., lecz ze względu na zły stan zachowania (zachowały się 3 znaki z pierwszej inskrypcji oraz 4 znaki z drugiej, które ponadto nie pokrywają się w zupełności ze znakami znanego nam alfabetu licyjskiego) nie da się z pewnością określić, czy zostały napisane w języku licyjskim.
Pismo Alfabet licyjski jest zmodyfikowaną wersją alfabetu greckiego, zapożyczoną najprawdopodobniej z jego wariantu rodyjskiego około VII w. p.n.e. Tak zwane greckie alfabety „czerwone” (spośród których wariant stosowany na Rodos jest geograficznie najbliższy Licji) charakteryzują się obecnością znaku dla zapisu dźwięku /kh/ – w standardowym alfabecie greckim ten dźwięk oddaje się literą Χ. Znak, któremu odpowiada licyjskie 𐊜, rozwinął się w literę Ψ, używaną w tzw. alfabetach „niebieskich” do oznaczania dźwięku /ps/Z alfabetów „niebieskich” rozwinął się standardowy alfabet grecki.. Alfabet licyjski składa się z 29 znaków, w tym 6 samogłosek oraz 23 spółgłosek lub półsamogłosek. Znaki stawiane są od lewej do prawej. Stosowany jest też podzielnik wyrazów w formie dwukropka (:).