śa, oraz oznaczająca ‘boga’: lic. mahana- vs mil. masa-, kar. mso-.
Inskrypcje Zabytki archeologiczne Licji interesowały europejskich podróżników już w XVIII i XIX wieku, choć nie pociągnęło to za sobą jeszcze wówczas odczytania języka. Fundamentalną dla badań nad językiem licyjskim pracą było wydanie korpusu 150 licyjskich inskrypcji przez Ernsta Kalinkę w 1901 r. (Tituli Asiae Minoris: Tituli Lyciae; inskrypcje za wydaniem Kalinki są oznaczane numerami TL lub TAM 1–150), który jednak wówczas nie sądził, by licyjski mógł należeć do rodziny indoeuropejskiej (istnienie grupy anatolijskiej nie było jeszcze znane)Pierwszym z języków anatolijskich, który został zidentyfikowany jako indoeuropejski był hetycki (dokonał tego Bedřich Hrozný w roku 1915)., co wykazano później wraz z postępem językoznawstwaJako pierwszy związki między licyjskim a hetyckim dostrzegł Holger Pedersen (w 1945 r.), z kolei ściślejszy związek licyjskiego z luwijskim pokazał F.J. Tritsch 5 lat później (za: G. Neumann, Das Lykische und seine Verwandten, Göttingen, 2004, s. 226).. Rozumienie języka licyjskiego poprawiło się wraz z odkryciem trilingwicznej steli z Letoonu w 1973 r. (z tekstem greckim, licyjskim i aramejskim). 26 kolejnych inskrypcji, odnalezionych już po wydaniu Kalinki, opracował w 1979 r.