*g̑hésor [dostęp: 11.04.2026].;
– osłabienie pra-anatolijskiego */kʷ/, zob.: lic. wawa-/uwa- (‘bydło, krowa, byk’) z pra-anatolijskiego *kʷṓu-eDiAna, s.v. *gu̯ou̯- [dostęp: 11.04.2026].;
– zgramatykalizowana końcówka dopełniacza w postaci przymiotników wyrażających związek, przynależność, np. lic. mahanahe/i- (‘boski, związany z bogiem’) – końcówką dopełniacza jest -h(e);
– końcówka 3 os. l.poj. pret. act. *-to po tematach samogłoskowych kosztem oryginalnej końcówki *-t; mały|454x454px|Licja na mapie Anatolii – słowo oznaczające ‘boga’: luw. klinowy māssani-, lic. mahana-, mil. masa-, kar. mso-, syd. masara- vs het. siu-, lid. ciw-.
Relacja między licyjskim A a milyjskim (licyjskim B) nie jest zupełnie jasna. Język milyjski jest wciąż słabo zrozumiały, ponieważ zachował się jedynie na dwóch poetyckich inskrypcjach – na północnej i zachodniej stronie filaru z Ksantos (TL 44Jest to trilingwiczna kolumna z tekstem licyjskim, milyjskim i greckim.) oraz sarkofagu z Antiphellos (TL 55). Zdaniem Alwina Kloekhorsta ściślejszy związek mógłby zachodzić między milyjskim i karysjkim niż między milyjskim i licyjskim A, co uniemożliwiałoby traktowanie licyjskiego A i milyjskiego jako dialektów. Argumentem za taką interpretacją może być izoglossa oznaczająca spójnik ‘i’: kar. sb, mil. sebe vs lic. se, sid.