Odkrycie języka hetyckiego W 1887 r. odkryto w Tell el-Amarna archiwum listów, zawierające zbiór korespondencji dyplomatycznej Egiptu z sąsiednimi państwamiWydanie całości listów (tekst oryginalny i tłum. ang.): The El-Amarna Correspondence: A New Edition of the Cuneiform Letters from the Site of El-Amarna based on Collations of all Extant Tablets, ed. W.M. Schniedewind, Z. Cochavi-Rainey, transl. A.F. Rainey, vol. I–II, Leiden–Boston 2015.. Dwa listy (EA 31 i EA 32)The El-Amarna Correspondence, s. 326–329. spisane zostały w nieznanym języku; jeden z nich był adresowany „do Tarhunda-radu, króla Arzawy (EA 31.2: A-NA ITar-ḫu-un-da-ra-du LUGAL KUR Ar-za-wa). Norweski uczony Jørgen Alexander Knudtzon przestudiował oba dokumenty i w publikacji z 1902 r. uznał, że zostały spisane językiem indoeuropejskim (nazywanym przez niemieckojęzycznych uczonych „indogermańskim”)J.A. Knudtzon, Die zwei Arzawa Briefe: Die ältesten Urkunden in Indogermanischer Sprache, Leipzig 1902.. Zauważył między innymi, że końcówki przypadków przypominają te znane z języków indoeuropejskichJ.A. Knudtzon, Die zwei Arzawa Briefe, s. 47.; podobne spostrzeżenia dotyczyły końcówek odmiany czasownikowejJ.A. Knudtzon, Die zwei Arzawa Briefe, s. 48–50.. Ustalenia Knudtzona poparli Alf Torp i Sophus Bugge;