ę > ´e, a (zanik nosowości. ´e < ę raczej przed miękkimi spółgłoskami) nogą > nohu (pol. nogę) pętь > pět (pol. pięć) pętъjь > pátý (pol. piąty) jedynie spółgłoska r była miękczona konsekwentnie, co upodobniło ją do k, g, x zmiękczonych w okresie prasłowiańskim redk- > ředkvička (pol. rzodkiewka) ręd- > řada (pol. rząd) zaszło jakby postępowe miękczenie samogłosek (polski przegłos lechicki można określić jako wsteczne utwardzanie): ´a > ě, ´u > i, ´e:, ´a:, ´u: > í zemja > země (pol. ziemia) ljudьje > lidé (pol. ludzie) zemją > zemi (pol. ziemię) tęti > tít (pol. ciąć) -xodьnjaja > východní (pol. wschodnia) zemjeją > zemí (pol. ziemią) Długie samogłoski powstawały według nieco innych reguł niż w języku polskim. domъ > dům (pol. dom) rovъ > rov (pol. rów) męta > máta (pol. mięta) łączenia dwóch sylab w jedną (grupy typu ojo) zachodziło jakby nieco częściej moja > má (pol. moja, ma) dyftongizacja i monoftongizacja, np. o: > uo > ů /u:/ (pol. o: > ó: (o pochylone) > ó > u); u: > ou (w śródgłosie i wygłosie, czyli w środku i na końcu wyrazu;