/jsem/ (jestem), /jméno/ (imię). Tylko potocznie nie wymawia się, np. /sem/ (jestem), /méno/ (imię). Inaczej niż w polskim podwójne spółgłoski wymawia się jak jedną, np. (dziewica), (miękki). G, x, q, w i ó używa się wyłącznie w wyrazach obcych, np. , (galaktyka), (ton). Miękkotematowe rzeczowniki żeńskie obcego pochodzenia (jak wyżej wspomniane , , ) wymawia się odpowiednio /galaksije/, /lucije/, /francije/. Zasadniczo wszystkie połączenia i- z samogłoskami w wyrazach obcego pochodzenia wymawiane są jako /ij-/ (np. wymawiany jest jako /impresijonista/). Partykuła ne z czasownikami pisana jest łącznie, inaczej niż w języku polskim: (nie używam). Akcent pada zawsze na pierwszą sylabę.
Gramatyka
Podstawy gramatyki języka czeskiego są podobne do języka polskiego. Podobnie jak w polszczyźnie występuje siedem przypadków rzeczownika. Jednakże ten (nawet w liczbie mnogiej) zawsze pozostaje w swoim rodzaju (on, ona, ono ⇒ ).
W przeczeniu przypadek dopełnienia nie zmienia się, inaczej niż w polszczyźnie. Np. pol. Mam dom. (biernik) cz. ( – biernik)
pol. Nie mam domu. (dopełniacz) cz. ( – biernik)