Jedynie czeskie o/ó jest zwykle nieco węższe [] (niekiedy, zwłaszcza w Pradze i Czechach właściwych jak polskie: []), czeskie i/y wymawia się pośrednio między polskimi i a y ([]) (í/ý ma barwę polskiego i ([])), a krótkie u niekiedy interpretuje się jako []. Ě odpowiada polskiemu ie, z tym, że jedynie tě, dě, ně wymawia się jak ťe, ďe, ňe; bě, pě, vě, fě wymawia się jak bje, pje, vje, fje. mě wymawia się jak mňe. po innych spółgłoskach ě się nie pojawia. Połączenia ou i obce au wymawia się jak jedną sylabę, czyli dyftongi ou̯, au̯. R i l między spółgłoskami i na końcu wyrazu po spółgłosce są zgłoskotwórcze (tworzą sylaby) Ť, ď wymawia się jak jak [] i []. Ň równa się polskiemu ń. Š, č, ž odpowiadają polskim sz, cz, ż, jednak ich wymowa jest bardziej palatalna, podobnie pojawiające się głównie w wyrazach obcych dž wymawiane jest jak dż. Ř odpowiada polskiemu rz, a jego wymowa, w przybliżeniu r + ż (lub r + sz, kiedy polskie rz wymawia się jak sz) jednocześnie, jest trudna nawet dla niektórych Czechów. Dwuznak ch w słownikach traktuje się jak osobną literę znajdującą się po h (Ale normalnie tylko c jest wielkie, np.: – Chciał być bliżej przyrody.). Wymawiany jest bezdźwięcznie, jak polskie ch, natomiast h wymawia się dźwięcznie. V odpowiada polskiemu w. Litery j na początku wyrazu przed spółgłoskami wymawia się, np.