Równolegle rozwijał manifestnie kowariantne metody kwantowej teorii pola, rachunek , notację upraszczającą zapis pól z wieloma indeksami (tzw. notacja DeWitta) oraz techniki jądra cieplnego używane przy obliczeniach jednopętlowych i renormalizacji w zakrzywionej czasoprzestrzeni. Ten aspekt jego dorobku był ważny nie tylko dla grawitacji, lecz także dla ogólnych metod kwantowania teorii z symetriami cechowania, w szczególności teorii Yanga-Millsa i supergrawitacji.
Interpretacje mechaniki kwantowej i relatywistyka numeryczna DeWitt odegrał znaczącą rolę w recepcji pracy Hugha Everetta. Wspólnie z R. Neillem Grahamem zredagował tom The Many-Worlds Interpretation of Quantum Mechanics z 1973 roku, który zebrał tekst Everetta i komentarze rozwijające interpretację bez kolapsu funkcji falowej. To wydawnictwo spopularyzowało nazwę „many-worlds interpretation”, choć sam zakres i filozoficzny sens tej nazwy pozostawały przedmiotem sporów.
W latach 70. DeWitt współpracował także z – wówczas jego doktorantem – nad numerycznym rozwiązywaniem równań Einsteina.