Pełne ujęcie teorii pojawiło się w książce Nudge z 2008 roku. W kolejnych latach podejście behawioralne zaczęło być stosowane w politykach publicznych. W 2010 roku w Wielkiej Brytanii powstał , określany potocznie jako „Nudge Unit”, który według własnych materiałów był pierwszą instytucją rządową powołaną w celu systematycznego wykorzystywania wiedzy o zachowaniu człowieka w polityce publicznej. Podobne podejścia zaczęły być później rozwijane w innych państwach i organizacjach międzynarodowych, m.in. w ramach prac OECD nad zastosowaniem nauk behawioralnych w regulacjach publicznych.
Definicja Thaler i Sunstein definiują „popychanie” jako każdy aspekt architektury wyboru, który zmienia zachowanie ludzi w przewidywalny sposób, nie zakazując żadnej opcji i nie zmieniając istotnie bodźców ekonomicznych. Zgodnie z tą definicją interwencja typu nudge powinna być łatwa i tania do uniknięcia; przykładowo ustawienie zdrowej żywności na wysokości wzroku może być popychaniem, natomiast zakaz sprzedaży niezdrowych produktów już nim nie jest.