Generację tę skrytykowano za niefalsyfikowalność: jeśli kultura obejmuje zarówno zachowania, jak i ich przyczyny, nie można jej obalić obserwacją zachowań.
Druga generacja, reprezentowana przez Bradleya Kleina, traktowała kulturę strategiczną jako narzędzie legitymizacji: deklarowane doktryny i narracje o zagrożeniach służą elitom do uzasadniania polityki bezpieczeństwa. Wkładem tej generacji było rozróżnienie między deklarowaną a faktyczną kulturą strategiczną.
Trzecia generacja rozpoczęła się od Alastaira Iaina Johnstona, który w Cultural Realism (1995) zdefiniował kulturę strategiczną jako zintegrowany system symboli ustanawiających trwałe preferencje strategiczne poprzez formułowanie koncepcji roli i skuteczności siły militarnej. Na materiale chińskim (dynastia Ming) wykazał istnienie dwóch równoległych tradycji: konfucjańskiego idealizmu i paradygmatu parabellum (ofensywne użycie siły), argumentując, że faktyczne decyzje były spójne z tym drugim, wbrew oficjalnej retoryce (rozdziały 3, 6).