Kerry Longhurst analizowała ewolucję niemieckiej kultury powściągliwości militarnej, a Christoph Meyer zaproponował koncepcję konwergencji kultur strategicznych w UE.
Źródła kultury strategicznej W literaturze identyfikuje się kilka kategorii czynników kształtujących kulturę strategiczną: doświadczenie historyczne (formacyjne wojny, okupacje, utraty państwowości); geografia i położenie geopolityczne, które nie determinuje kultury, ale stanowi trwały element kontekstu (zob. krytyka determinizmu geograficznego); system polityczny i struktura instytucji bezpieczeństwa; socjalizacja elit (kształcenie kadry oficerskiej, dyplomatów, analityków); oraz normy międzynarodowe i sojusze, w tym członkostwo w NATO i UE.
Zmiana kultury strategicznej W pierwszej generacji kultura strategiczna traktowana była jako czynnik stabilny, zmieniający się w skali pokoleń. Johnston i autorzy trzeciej generacji dopuścili możliwość szybszej zmiany pod wpływem szoku strategicznego.