Radzieccy stratedzy preferowali masowe użycie siły i ofensywę zamiast ograniczonej wymiany uderzeń nuklearnych.
Snyder zdefiniował kulturę strategiczną jako sumę idei, uwarunkowanych emocjonalnych reakcji i wzorców zachowań, które członkowie danej wspólnoty strategicznej nabyli w drodze instrukcji lub naśladownictwa i które dzielą między sobą w odniesieniu do strategii nuklearnej (s. 8). Wcześniejsze intuicje na temat wpływu kultury na prowadzenie wojny można odnaleźć u Clausewitza i Liddella Harta. Ken Booth w pracy Strategy and Ethnocentrism (1979) niezależnie argumentował, że zachodnia analiza strategiczna jest etnocentryczna i pomija fakt, że różne kultury inaczej rozumieją zagrożenia i dopuszczalne środki.
Trzy generacje badań W literaturze wyróżnia się trzy generacje badań nad kulturą strategiczną.
Pierwsza generacja (koniec lat 70. i lata 80.) traktuje kulturę strategiczną jako kontekst kształtujący zachowania państw. argumentował, że każde państwo posiada odrębną kulturę strategiczną wynikającą z geografii, historii i struktury politycznej. Analizując amerykański styl strategiczny, identyfikował optymizm technologiczny, niecierpliwość i tendencję do moralizowania konfliktu.