Biuro Projektowe nr 112 B. Antipowa opracowało autopilota AP-53, który w 1952 r. zmieniono na A-60 a rok później na AP-61. Radiową aparaturę do sterowania trasą lotu opracował Instytut Badawczo-Naukowy 648 (ros. НИИ-648). W 1951 r. zdecydowano się na wymianę silnika na mocniejszą jednostkę oznaczoną jako RD-900. 13 maja 1953 r. rozpoczęto badania w locie, jako samolot-nosiciel wykorzystano Tu-4. Testy wykazały konieczność zmian konstrukcyjnych, po ich wprowadzeniu do badań powrócono w czerwcu 1954 r. W ich trakcie przeprowadzono strzelania artylerii przeciwlotniczej oraz ataki z wykorzystaniem rakiet powietrze-powietrze odpalanych przez MiG-17.
Badania zakończono w październiku 1954 r. i podjęto decyzje o przyjęciu konstrukcji na uzbrojenie Wojsk Obrony Powietrznej pod oznaczeniem Ła-17. Produkcja seryjna trwała już od 1952 r. w zakładzie lotniczym nr 47 w Orenburgu, a od 1956 r. produkcję kontynuowano w zakładzie lotniczym 21 w Gorkim. Łączną produkcję w obu zakładach szacuje się na pond 250 egzemplarzy. Dodatkowo przebudowano 6 bombowców Tu-4 do roli samolotów-nosicieli.