Praktycznym kryterium ułatwiającym rozróżnienie jest zauważalność efektów danego działania w postaci zmian zachodzących w obiekcie. Z punktu widzenia nieprofesjonalnego obserwatora, obiekty poddane konserwacji wyglądają tak jak wyglądały wcześniej, a obiekty poddane restauracji – odmiennie.
Konserwacja W szerokim ujęciu konserwacja, zgodnie z definicją zawartą w Karcie Krakowskiej 2000, stanowi zespół postaw społeczeństwa, które przyczyniają się do trwałości dziedzictwa. W węższym ujęciu jest zespołem praktyk mających na celu zachowanie integralności dzieła sztuki, utrzymanie jego postrzegalnych cech w stanie obecnym oraz przedłużenie jego trwania bez wprowadzania w nie widocznych zmian, przede wszystkim przez ustabilizowanie jego stanu i opóźnienie degradacji.
Praktyki te kategoryzowane są ze względu na stopień ich ingerencji w materialną strukturę obiektu: od konserwacji zapobiegawczej, prewencyjnej (ang. preventive preservation, preventive conservation), zapobiegającej powstawaniu zniszczeń przez wyeliminowanie ich przyczyn zewnętrznych, po konserwację czynną, aktywną (ang. direct preservation, conservation), modyfikującą niepostrzegalne lub mniej postrzegalne cechy dzieła sztuki. Praktyki te określane są zbiorczym terminem „konserwacja” (ang.