Przez cały XIX wiek i początki wieku XX w Wenezueli nieprzerwanie prowadzone były rządy dyktatorskie (do śmierci Juana Vicente Gómeza w 1935). mały|Eleazar López Contreras
I połowa XX wieku W latach 1899–1908 Wenezuela była pod rządami Cipriana Castro. Został on odsunięty później od władzy, gdy przebywał w Europie, przez Juana Vicente Gómeza. W 1914 za jego władzy odkryto w Wenezueli złoża ropy naftowej w pobliżu jeziora Maracaibo. Dyktator przeprowadził też wiele reform administracyjnych i wzbogacił państwo poprzez udane umowy handlowe z zagranicą. Po jego śmierci w 1935 roku prezydentem został Eleazar López Conteras. Stopiowo coraz większe wpływy uzyskiwała nielegalna Komunistyczna Partia Wenezueli. Nowy prezydent przywrócił dyktaturę w 1937 roku w obawie przed wpływami opozycji. Dokonał rozbudowy państwa i zbudował szkoły publiczne. W 1941 po zakończeniu kadencji poprzednika prezydentem został Isaias Medina Angarita. Zdecydował się on w trakcie trwającej II wojny światowej poparł on aliantów, a w 1945 na krótko była w stanie wojny z państwami osi. W 1945 dokonano zamachu stanu i obalono prezydenta, a władzę przejął tymczasowo nowy prezydent – demokrata Rómulo Betancourt stojący na czele Rewolucyjnej Junty Wojskowej. Za jego kadencji Wenezuela została członkiem ONZ (i współzałożycielem).