W związku z tym kolej Stockholm – Rimbo Jernväg zmieniła 1 stycznia 1909 roku nazwę na Stockholm – Roslagens Järnvägar, aby lepiej odzwierciedlić funkcjonowanie w regionie Roslagen, przy zachowaniu dotychczasowego skrótu. W kolejnych latach SRJ przejęła kontrolę także nad innymi kolejami o prześwicie toru 891 mm w regionie.
Kolej SRJ wprowadzała najnowocześniejsze rozwiązania techniczne w Szwecji, między innymi elektryfikację części sieci w rejonie Sztokholmu (1895) i blokadę liniową (1906). Prędkość pociągów zwiększono w tym czasie do 40 km/h. Okresem największego rozkwitu sieci kolei wąskotorowych w regionie były lata od dwudziestych do czterdziestych XX wieku, kiedy liczyła 326 km linii, a ponadto obsługiwała około 930 km linii autobusowych. Po otwarciu w 1921 roku kolei Faringe-Gimo Järnväg (FGJ) między Faringe a Gimo, kolej SRJ uzyskała połączenie przez węzłową stację Faringe z dotychczas osobną siecią kolei Dannemora-Hargs (DHJ) na północy, powstałą już w 1878 roku. Z dalszych nowych rozwiązań technicznych, w latach 40. wprowadzono automatyczne sprzęgi wagonowe i zdalne sterowanie rozjazdami. Podczas modernizacji toru zwiększano prędkość ruchu.