Do 1946 roku zelektryfikowano stopniowo odcinek od Sztokholmu do Rimbo.

Od połowy lat pięćdziesiątych rozpoczął się okres zmian na kolei w całej Szwecji, związany z rozwojem motoryzacji indywidualnej. Najbardziej ucierpiały wówczas koleje wąskotorowe ze względu na mniejsze zdolności przewozowe i prędkości szlakowe. Riksdag zdecydował również w tym czasie, że wszystkie szwedzkie koleje zostaną znacjonalizowane i włączone do kolei państwowych Statens Järnvägar (SJ). W przypadku SRJ odbywało się to w dwóch etapach. Najpierw 1 lipca 1951 roku przedsiębiorstwo stało się w całości własnością państwa szwedzkiego, a 1 lipca 1959 roku zostało włączone w struktury SJ.

Koleje państwowe wprowadziły kilka racjonalizacji, aby spróbować osiągnąć rentowność, ale konkurencja ze strony transportu samochodowego stała się zbyt ostra i poszczególne odcinki zaczęły być likwidowane. Między innymi, 1 stycznia 1967 roku zakończono przewozy pasażerskie pomiędzy Uppsalą a Rimbo. W 1969 roku wstrzymano cały ruch na odcinku Rimbo – Norrtälje oraz ruch ruch towarowy na większości sieci. Jedynie 102-kilometrowy odcinek Uppsala – Rimbo – Hallstavik pozostał czynny w ruchu towarowym do 19 kwietnia 1977 roku z uwagi na potrzeby papierni w Hallstaviku.