Znaczna część obszaru osadnictwa użytkowników języka staronowogrodzkiego była otoczona obszarami użycia języków i dialektów plemion ugrofińskich: Wotów, Iżorów, Wesi (na północy), Merii (na wschodzie), Estów (na północny zachód od Pskowa). Na południe od tego obszaru zamieszkiwało wschodniosłowiańskie plemię Kriwiczów, a na południowy zachód bałtyckie plemię Łatgalów. Od VIII wieku obszar języka starononowogrodzkiego zaczął się rozszerzać – znad Ilmenu jego użytkownicy przenieśli się na wschód do ujścia Oka do Wołgi.
Historia języka Pochodzenie Szereg zjawisk językowych odnotowanych w języku staronowogrodzkim pochodzi bezpośrednio z epoki języka prasłowiańskiego. Najprawdopodobniej język ziemi nowogrodzkiej opierał się na dialektach, które rozwinęły się i powstały niezależnie od reszty właściwego wschodniosłowiańskiego obszaru językowego. Już w początkowym okresie izolacji wschodniej gałęzi języka prasłowiańskiego (w VI-VII wieku) można przeciwstawić dialekt północno-wschodniosłowiański, na podstawie którego rozwinął się później język staronowogrodzki do dialektu południowo-wschodniosłowiańskiego, który jednoczył resztę wschodniosłowiańskiego obszaru słowiańskiego. Z tego powodu nie można uznać mowy Dawnego Nowogrodu za jeden z odłamów języka staroruskiego, który formował się od IX wieku.