Korzystając z wiedzy zdobytej w Lwowskiej Szkole Przemysłowej, zajmował się także konstruowaniem aparatury elektromedycznej we lwowskiej Fabryce Pomocy Naukowych.

Wybuch II wojny światowej zastał go we Lwowie, gdzie do roku 1941 pracował jako lekarz w Poliklinice. Po zamordowaniu prof. Cieszyńskiego przez SS Vernichtungs-Kommando opuścił Lwów i poprzez Rzeszów przeniósł się do Warszawy. Dostał kenkartę i legitymację lekarza kolejowego na nazwisko Tadeusz Przybylski, którymi posługiwał się przez cały okres okupacji hitlerowskiej. W latach 1942–1945 pracował jako prywatny asystent u dr. med. Franciszka Borusiewicza (1903–1947) oraz dr. Józefa Zdzisława Rancewicza (1906–1962), którzy praktykowali na oddziale chirurgicznym Szpitala Dzieciątka Jezus. Od maja 1942, pod ps. Maciuś, działał w Armii Krajowej, m.in. budował dla polskiego państwa podziemnego aparaty radiowe. W lipcu 1941 r. został przydzielony do sekcji łączności batalionu szturmowego „Baszta”. Gdy wybuchło powstanie warszawskie, jako radiowiec utrzymywał kontakt z Londynem. Ciężko ranny w obie nogi trafił pod koniec powstania do obozu jenieckiego i obozu w Pruszkowie, z którego zbiegł do Grodziska Mazowieckiego.