Pod koniec wojny dotarł do Krakowa, gdzie trafił do tworzonej przez prof. Stanisława Kulczyńskiego grupy operacyjnej, mającej organizować szkolnictwo wyższe Wrocławia. We Wrocławiu zajął się zabezpieczeniem i odbudową kliniki dentystycznej, którą zorganizowano w gmachu niemieckiego Instytutu Dentystycznego i już 23 czerwca 1945 r. uruchomił pierwszą we Wrocławiu polską przychodnię lekarską. Potem organizował Kliniczną Katedrę Stomatologii i Oddział Stomatologii Wydziału Lekarskiego, którego został dyrektorem. W 1946 r. uzyskał tytuł specjalisty II stopnia z chirurgii stomatologicznej. W 1948 r. uzyskał habilitację, a 27 maja 1955 r. otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego. W 1960 r. powierzono mu pełnienie funkcji dziekana Wydziału Lekarskiego i był nim przez dwa lata, a w latach 1962–1969 dyrektora Oddziału Stomatologicznego Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej we Wrocławiu. W marcu 1968 r. jawnie poparł strajkujących studentów, za co został pozbawiony kierownictwa katedry i prawa wstępu do niej.
Był mężem dr Barbary Włodek-Owińskiej (1914–2005).
Zmarł 22 czerwca 1995 r. i został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca (10b / 4 / 16) Tadeusz Owiński wyszukiwarka Grobonet.