Renomę Akada jako sprawnego reżysera utrwaliły melodramaty Śmierć w Ipsali (1953) i Bulwar samotnych (1959).
Epoka Jeszilczam i okres kryzysu (1960–2000) Lata 60. i 70. zapisały się jako złota epoka kina tureckiego, zwana Jeszilczam od miejsca seryjnej produkcji melodramatów w gwiazdorskiej obsadzie, w studiach położonych na stambulskiej uliczce Yeșilçam. Rocznie produkowano wówczas około 300 filmów. Najważniejszymi twórcami tego okresu byli Ömer Lütfi Akad, Zeki Öktan i Atif Yilmaz, aktorami zaś – Türkan Șoray i „brzydki król” Yılmaz Güney. Ten ostatni aktor kurdyjskiego pochodzenia rychło zadebiutował jako reżyser realistycznych dramatów Nadzieja (1970) i Stado (1978); gdy został skazany na więzienie za zabójstwo, napisał scenariusz do uhonorowanej Złotą Palmą na 35. MFF w Cannes Drogi (1982) Şerifa Görena. Yılmaz zasłynął już w latach 80. przełomowymi w świecie islamskim filmami o wyzwolonych postaciach kobiecych, Mine (1983) i Vasfiye (1985), a w dziele Spacer po północy (1992) ukazał równie przełomowy związek lesbijski. Wtórowała owym przemianom pierwsza turecka reżyserka Bilge Olgaç, krytykując patriarchat w filmach Wróg chochli (1984) oraz Gülüşan (1985). Reakcją na ów progresywny nurt w latach 90. XX wieku było beyaz sinema, którego głównym przedstawicielem był Mesut Uçakan i jego film Nie jesteś sama (1990).